"Tangan mancancang, bahu mamikue."
Apokah Stamford Bridge mambuek para pajuang The Blues lengah jo angkuhnyo sandiri, sahinggo mambuliahan musuah marusak kandang jo kapalo tegak?
Kutiko rumput stadion masiang basah dek ambun malam, para pamain Chelsea mamasuki galanggang jo dado bapusar angkuh. Babarapo minik mulo, carito bajalan elok sarupo nan dicinto; si bulek kulik bundar mamasuak jaring labu musuah, mambuek panduduak London tabulalak basobok sanang. Namun, kabahagiaan itu indak batahanLamo. Di tangah patandangan, kurenah lamban jo kurang mawas diri mambuek gawang barubah jadi kubangan derita.
Leeds United, jo samangaik menyala sarupo samuik tapijak indak mati, bangkik malawan tanpa henti. Ampat gol bersarang di jaring tuan rumah, mambuek sorak sorai barubah jadi marabiek bisu. Sungguikpun mulo unggul di deretan muko, Chelsea indak mampu manahan gempuran. Pertahanan mereka rabah bak beringin gadang nan tibo diiduak angin puyuh. Kekalahan telak 1-4 ko manjadi kareke tajam ditengahkan jalan, mambuktikkan baso insoiak, kewaspadaan, jo konsentrasi adolah harato paliang tinggi dalam dunia si kulit bundar.
Anok mato maliek bintaro,
Jatuah badarai ka ateh pasia.
Kok basuo musuah nan tibo,
Elok-elok manjago garih muko.