"Cewang di langik tando ka paneh, gabak di ulu tando ka ujan."
Apokah garuda mudo ko nyo mambaokang samangaik kapa parang nan indak namuah suruik? Atau iko hanyo sakadar galora mudo nan mambaka rumput stadion?
Kutiko pluit babak patamo dibunyikan oleh wasit di ateh lapangan, puluhan ribu pasang mato di penjuru nagari tabulalak mancaliak layar kaca. Indak ado wakatu untuak malengahkan pandangan, karano di minik kasalapan, sabuah kajadian gadang mangguncang jantuang para pendukung Timnas Indonesia U-17. Sabuah sambuang operan nan rancak mambao barito gembira untuak masyarakaik Indonesia.
Adolah Majesta Sandhya, pemaen mudo nan mambaok angok segar jo ketajaman tendangannyo, berhasil manjebol gawang Afghanistan. Gol cpat itu datang sarupo kilat di tangah hari. Sarantak selerah banang harok mambubuang tinggi, manjadi bukti baso anak-anak mudo tanah air ko indak bisa dipandang sabalah mato. Mereka bajalan baaleh tapak jo targeh nan Jaleh, manggenggam impian jutaan manusia nan rindu akan kamenangan di kancah internasional.
Namun, carito balumlah usai. Babak patamo barulah mukmuko dari sabuah parjuangan panjang. Afghanistan tantu indak ka Tingga diam mancaliak gawang mareka bobolia baitu saja. Pamarentah bola jo seluruah rakyat Indonesia kini hanyo bisa mantiang angok, mancaliak apo nan ka tajadi pado babak kaduo. Bagai manongkah aie iniliah parjuangan anak bangsa di rumput hijau.
Kok diacuah basamo-samo,
Karajo elok tantu nyo jadi,
Garuda mudo tabik samangaiknyo,
Mambaok namo banso tinggi ka langik.
Nan di hilia kaciak tapian,
Anak urang manjala ikan,
Kok di baliak awan hitam,
Cahayo kamenangan nan batuan.