"Tau dek dahan ka maimpok, tahu dek rantiang ka mancucuak."
Apokah gunuang nan gagah tagak itu kini sadang mangunci pintu untuak manusia? Atau mungkinkah alam sadang mambari pasan baso indak sadoalah jalan nan kito daki akan mambao kito pulang jo salamaik, jikok hati jo langkah indak sarantak dalam waspada?
Kutiko kaba duko tibo dari lereng Gunuang Penanggungan, suasana nan biasonyo riuah dek langkah kaki pandaki kini bantiang haluan manjadi sunyi nan mencekam. Saikua remaja nan sadang mancapai puncak malah manamui ajalnya di sana. Kajadian ko mambuek pamarentah jo pangelola satampek mangambiak kaputusan barek: manutuik total jalur pandakian gunuang tasabuik. Indak ado lai langkah kaki nan diizinan mandaki, indak ado lai tenda nan didirikan di bawah langik malam, sadoalahnyo dihentikan sampai wakatu nan indak ditentukan. Penutupan ko bukan sekadar aturan administratip, tapi sabuah langkah preventif untuak maantisipasi kajadian nan samo indak tarulang di maso nan akan datang.
Kematian sang remaja di ateh gunuang mambuek banyak pihak tabulalak. Gunuang nan biasonyo manjadi tampek mancari katenangan, kini manjadi saksi bisu hilangnya saikua nyawa. Analisis lapangan manunjuakan baso insiden ko manjadi pambateh nan kareh antaro hobi jo risiko. Banyak pandaki nan acok lupo baso alam bukanlah tampek bamain nan aman tanpa parsiapan matang. Dek karano itu, otoritas mangambil sikap tegas. Langkah ko adolah cerminan dari prinsip 'tangan mancancang, bahu mamikue', di mano pangelola harus mananggung jawab ateh kasalamatan sadoalah pandaki nan masuak ka wilayahnyo. Kini, jalan satapak nan biasonyo dilalui pandaki, kini sadang manunggu wakatu untuak dibukak baliak, namun sampai kapa? Itu masih manjadi misteri nan disimpan dek kabuik di puncak gunuang.
Bukan gunuang nan ka manjadi kawan,
Jikok langkah indak bapandoman,
Bia rantiang nan ka jadi sasaran,
Nyawa hilang di kampuang halaman.