"Tangan mancancang, bahu mamikue."
Apokah saragam nan gagah jo barisan nan taratur bisa basandiang jo kurenah katarolakan saurang abdi nagara? Kutiko pituah jo sumpahnya manyuruah malindungi masyarakaik, baa pulo mangko tangan nan saharusnyo manggenggam sanjato untuak kaamanan, malah singgah ka badan saurang santri nan sadang manuntuik ilmu di tanah Pangandaran?
Kajadian nan mambuek geger masyarakaik ko mambaok kito pada sabuah garik kanyataan pahik. Markas Besar TNI Angkatan Darat (TNI AD) sacaro rasmi alah mampasilakan diri untuak mambuka salembar permohonan maaf nan gadang ka hadapan publik, khususnyo kapado pihak keluarga kurban sarato kalangan pesantren. Dugaan panganiayaan nan malibatkan prajurit TNI AD di Pangandaran ko indak hanyo sakadar masalah indaknyo disiplin militer, tapi alah mancorang muko institusi nan gadang jo barisi.
Dalam dunia jurnalisme novel, sadoalah kajadian indak hanyo dicaliak dari angko jo pasaian hukum semata, tapi juo dari batin manusia nan tacoreng. Kutiko barito iko taserak, urang-urang kampuang jo kaluarga santri manyarengeh marabiek dalam rintihan. Santri nan saharusnyo mandapekan tampek aman untuak mangaji, malah manjadi kurban dari kurenah oknum nan indak batanggang rasa. Pamarentah dan pihak TNI AD sadar basamo, bahwa luko di badan santri tasabuik indak Cuma mambuek sakik sacaro fisik, namun juo maninggakan kareke di hati masyarakaik.
Pihak pamarentah malalui pimpinan TNI AD indak tingga diam. Proses hukum sadang bajalan sacara transparan. Indak ado nan ditutuik-tutuikan, karano sadoalah warga nagara – indak pandang bulu apokah inyo prajurit atau masyarakaik biasa – punyo kadudukan nan samo di muko hukum.
Kok padi salibuik lah tibo,
Anak kamanakan baok ka pakan.
Kok janji lamo inyo indak muko,
Hukum nan adia manjadi patokan.
Pantang basandiang si gulo-gulo,
Bapantang luko indak baubek.
Badan basalah baserah tibo,
Keadilan tagak hukum mancabut saikek.