"Tangan mancancang, bahu mamikue."
Apokah sadoalah kaputusan gadang ko hanyo masalah wakatu, atau ado bayang-bayang langkah nan alun salasai di baliak tabir pamarentahan?
Kutiko ari kamis nan lalu manjadi saksi, suwasana di Istana Wakil Presiden mandadak sirah jo rabo. Gibran, saurang tokoh nan maminpin jo sagalo dinamiko mudonyo, tagak marasokanujuak parpisahan nan indak disangko-sangko dek khalayak ramai. Barito ko mambuek masyarakaik tabulalak, mambaco suraik mundur nan mambaok guncangan di panggung politik nagari.
Mandaboknyo kajadian ko mambuek urang-urang bapikia, barapo capek roda kurenahkuaso baputa di nagari. Sabagai saurang pamimpin nan mamacik amanah, undur dirinyo marupokan sabuah bungo inyiiak nan mambaok banyak interpretasi di kalangan masyarakaik. Dari gaduang nan megah inggo ka gang-gang kampuang, urang-urang mambicarokan langkah politis nan bastatus tibo di paruik idak bakampihan.
Sajak panarikan diri itu diumumkan, Gibran dipandang bajalan di ateh duri-duri tajam nan indak bisa disingkiri. Kaputusan nan lah buleh digolongkan iko manjadi cermin baso indak ado kursi nan kekal di dunio. Sadoalahnyo mamiliki maso, sarato sadoalah nan datang tantu baraliah pulo pado masonyo.
Badarai hujan turun ka bumi,
Mambasuah lurah jo batang aia;
Kok denai pai mancari ganti,
Jaso nan elok indak lupo diakia.