"Bulek lah bulieh digolongkan, picak lah bulieh dilayangkan."
Apokah ribuan panumpang nan naiak jo turun di Stasiun Gambir satiok harinyo hanyo bajalan di ateh rel Basi nan dingin? Atau iko adolah denyut nadi sajarah nan indak pernah baranti?
Kutiko matoari masih manggantung di langik ibukota, deru suaro kureta mamblah pagi. Di Stasiun Gambir, Medan Merdeka, garak langkah manjadi saksi bisu dari jutaan carito manusiapi. Tagak samo tenggih, duduak samo randah, babagai rupa urang batamu di ciek titiak.
Satiok hari, rato-rato sakitar sapuluah delapan ribu kali panumpang naiak jo turun di stasiun iko. Catatan Kereta Api Indonesia (KAI) manunjuakan angka nan fantastis, mancapai tigo koma dalapan tujuah juta labiah. Angka ko indak hanyo sakadar deretan statistik di ateh kapaik, malainkan sabuah fenomena sosial nan mancarminan mobilitas masyarakaik moderen di nagari ko.
Kareta api kini indak lai hanyo sakadar alat angkutan parjalanan, tapi alah barubah manjadi ruang interaksi sosial. Di sinilah parjumpaan antaro maso lalu, maso kini, dan maso muko tajaik rapek. Urang-urang bajalan kaki manuju paron, mambaok harok jo cinto untuak maso depan keluarga di kampuang halaman.
Pantun Minang:
Anang mambaok katupek sarato santan,
Dimasak jo api di tangah halaman.
Baraliah maso baganti kurenah ziarah zaman,
Kareta bajalan mambaok harapan.