"Tau dek dahan ka maimpok, tahu dek rantiang ka mancucuak."
Apokah Sanak pernah mambayangkan, sadang kanai sakik, ubek nan dicari indak basuo di dagiang tumbuah atau aka kayu, malahan dicari pado bungkuih mayik urang nan lah mati ribuan taun lamo?
Pado maso lampau, urang-urang di benua Eropa mamiliki kurenah nan mambuek bulu romo tagak. Bukannyo mangubua jo caro nan mulia, mareka justru mamakai mumi Mesir nan lah dihaluihan manjadi sarupo sarbuk. Barito iko mambongka fakta sajarah baso kapercayaan manusia pado maso itu takadang mambuta, mangorbankan martabat mannusia dima mayik urang dicaliak bukan sabagai almarhum nan harus dihormati, tatapi sabagai komoditas medis nan dicari uranguntuak kasembuhan.
Sajak abaik partengahan hinggo zaman renaisans, paraktik makan serbuk mumi di Eropa bukanlah isu kaciak. Pamarentah sarato kaum cerdik pandai di Eropa kutiko itu picayo baso siso-siso jasad manusia purba dari Mesir mamiliki khasiat mistis nan mampu mambuek badan santiang baliak, manawar racun, sarato mangatasi barbagai macam kapaik sakik.
Namun, apo nan tajadi di dibalik kapercayaanitu? Paraktik mambali dan mamakan serbuk mumi ko indak lain karano adonyo kabodohan sarato kserakahan. Pardagangan mumi ilegal marajolela, mambongka makam-makam kuno demi kauntungan duniawi. Mayik-mayik nan saketek lai tasiso di tanah Firaun diangkek, dicincang, lalu dijua ka apotek-apotek di Paris, London, hinggo Roma.
Kajadian iko mambuktikan baso manusia di maso lampau bisa manjadi sangaik irasional dima panekaran aka sehat dikalahkan dek janji-janji palsu pangobatan magis. Urang-urang Eropah kala itu indak sadar, baso nan mareka masukkan ka dalam paruik bukanlah ubek panyembuh, malahan kutukan dari sajarah nan mareka hancurkan surang.
Sajak kilek baganti paneh,
Mumi lamo manjadi ubek;
Badan sakik mambaok luluih,
Aka hilang di ujuang pikek.