"Adaik basandi syarak, syarak basendi kitabullah. Syarak mangato, adaik mamakai."
Apokah suaro gamelan jo bayangan di baliak kainputiah alah mati digaruang zaman, atau inyo hanyo tagaduah dek bisingnyo kureta kandak modern?
Kutiko hari wayang nasional dirayoan, PT Permodalan Nasional Madani (PNM) indak tingga diam maagiah ubuak-ubuak ka masyarakaik. Sabanyak tigo puluah pangrajin wayang di Yogyakarta mandapek pambinaan malalui program klasterisasi nan dirancang khusus untuak manolong nasib para seniman luhur ko. Indak hanyo sakadar maagiah modal, pamarentah jo pihak tasebut baurusan Langsuang maangkek drajat katarampilan sarato mambukak aksen pasa nan labiah lueh supayo seni kriya warisan niniak moyang ndak lewaik ditelan zaman.
Wayang kulit di tanah Jawa indak hanyo tontonan, tapi pituah iduik nan sarat jo tamsil ibaraik. Namun, di tangah gempuran industri modern, pangrajin kerap kali manghadapi jariah nan indak satimpal jo karingek nan titiak. Batang aia panghidupan seniman wayang acok kali suruik dek ketiokan biaya dan kurangnyo akses promosi. Malalui program klasterisasi ko, PNM barado di garda muko untuak mambimbiang para pangrajin, sarupo mambuek kulik tatahan manjadi karya nan bernilai tinggi.
Kajadian ko mambuktikkan baso palestarian budayo musti bajalan sarantak jo panyalamatan ekonomi pelakunya. Jikok indak baitu, carito Mahabharata jo Ramayana nan dipentaskan hanyo tingga dongengan pangantar lalok.
Kok disabuik buruang kutilang,
Tabang hinggap di batang padi.
Oi sanak danga lah malang,
Wayang dijago nan mudo lagi.
Kok dicari jo nan manang,
Katiak turun ka bateh koto.
Seni daulu indak kan hilang,
Asal basatu kito basamo.