"Iduik bapadok, ganggam bauntuak."
Apokah nasib pakarajo informal ka taruih tabengkalai di ujuang umua, katiko tulang lah lamah jo oto lah kendor dari karajo?
Pado suatu pagi nan rintik di koto, urang-urang tabulalak mandanga barito tentang nasib hari tuo. Pakarajo mandiri acok kali bajalan tanpa jaminan pamarentah, mangko dari itu, mambangun jaminan pensiun sacaro mandiri adolah kanyataan pahik nan harus disingkok jo kapalo dingin. Kutiko masyarakaik sibuk mamikian makan sahari-hari, maso depan sering tarlupo. Padahal, malang sakijok mato bisa tibo bilo-bilo maso.
Manuruik tansi kahidupan modern, pakarajo informal –mulai dari padagang kaki limo inggo tukang ojek– indak punyo bos nan mambayia iuran jaminan sosial satiok bulan. Inyo harus manjadi bos bagi dirinyo surang, mamikirkan baitu bareknyo mangumpua pitih untuak H-ari tuo nan panuah jo misteri. Strategi efektif mangumpua dana pensiun indak Cuma mangandalkan anggan, tapi paralu parhitungan matang: brapa kabutuhan finansial di maso depan, dan bara nan harus disisiahkan satiok bulan dari hasia karajo nan indak tantu gajinyo.
Dalam dunia nan fana ko, manabung untuak ari tuo sarupo mambaok biduek ka tangah laweh. Kalau indak pandai mamacik dayuang, alun badai bisa mambanamkan biduek ka dasa lautan. Pakarajo mandiri harus mulai mancari jalan panyelesaian, mambuek rekenig khusus pensiun, dan indak mamandang ringan masa mudo nan pasa.
Kok indak kandak manjadi seso di giliang maso,
Ingek-ingek basobok jo nasib dirandah,
Mari manabung dari kaciak jo saparto,
Untuak basobok tanang di hari tuo.
Elok-elok bajalan di nan tarang,
Manga ditunggu paneh baru bapayuang.